inloggen

familieberichten op internet

Brenda Michel

5 september 1964 - 7 januari 2012

Recente condoleances

Dinsdag 31 juli 2012, 12:01u

Brenda herinner ik me als het lieve, fiere, knappe meisje met de prachtige bos krullen van de Hoofdstraat in Santpoort, dat een paar straten verderop woonde. Nu en dan kwam ik haar tegen en dan zwaaide ze uitbundig of maakte een praatje over haar kanotochten in de Camargue, de paarden of wat dan ook. Ze was vrolijk, enthousiast, oprecht en nooit gemaakt. Een zuiver natuurproduct, als ik het zo mag uitdrukken. Zo rond 1977 werd ik gegrepen door de fotografie, had een mooie Pentax-spiegelreflex op het oog, maar nog geen geld genoeg. Om te oefenen zocht ik een eerste onderwerp, ik mocht het fototoestel van een vriend, een dure Canon-spiegelreflex en een eenvoudig toestel van mijn zus lenen. Het was lente, de bollenvelden van Nijsen bij de Biezen stonden er prachtig bij in een overweldigend kleurenpalet. Dit leek mij een mooi motief, doch anderzijds een beetje saai. Maar een meisje fotograferen bij die bloemenpracht leek me een goed idee. Ik dacht onmiddellijk aan Brenda, zondermeer het mooiste meisje uit de buurt, trok de stoute schoenen aan en vroeg of ze wilde. Gelukkig was dat geen probleem en was ze meteen enthousiast. De fotosessie met Brenda op de bollenvelden en de Biezen zal ik nooit vergeten, ze hoort tot mijn dierbare herinneringen. Brenda bleek, daar twijfelde ik al niet aan, uiterst fotogeniek te zijn. Ik hoop dat de foto`s gewaardeerd zijn, ik was er zelf, het was mijn eerste fotosessie, best trots op. Ik vind het jammer dat ik ze niet in groot formaat heb afgedrukt; het zuinigheidsduiveltje speelt ons Nederlanders soms parten. Helaas verdween Brenda uit mijn gezichtsveld. Later ontmoette ik Nienke, nu al 25 jaar mijn lieve levensgezellin. Zij kende Brenda ook, was zelfs bij haar thuis geweest in Santpoort en was net als ik enthousiast over haar. Het was Brenda die haar begeleid had bij haar eerste tochtje op de rug van een paard. Bijzonder was dat ze op de Vissering les had gehad van een onderwijzer met de naam Pans. Die vond ze als tienermeisje indrukwekkend, vooral als hij stoer zijn mouwen opstroopte voor de klas. Later hoorde ik dat hij de broer was van de moeder van Brenda, die ik op mijn beurt zo`n mooie vrouw vond. Met Jeroen heb ik trouwens wel gevoetbald op het Paramariboplein. Hij was befaamd om zijn grandioze bos haar. Menig keer hebben we het over Brenda gehad, ze was altijd een zonnetje in onze herinnering. Als je tegenwoordig wat van mensen die je gekend hebt, maar uit het oog heb verloren, wilt weten, dan vul je de naam in bij Google. Zo hebben we al diverse keren Brenda gezocht maar nooit gevonden. We dachten dat het wel goed met haar zou gaan, we herinnerden haar beiden als een sterke persoonlijkheid die het altijd wel zou redden. Toen ik vanmorgen weer eens haar naam opzocht kwam ik haar overlijdensbericht tegen, het was als een bliksemschicht bij heldere hemel. Onmiddellijk kwamen de tranen mij in de ogen en kon ik het bericht niet meteen aan Nienke tonen, bang dat het mij te veel zou worden. Ik kan niet anders zeggen dat het heel verdrietig is dat ze zo heeft moeten lijden. Ik hoop dat ze tot haar ziekte een mooi leven gehad heeft. Ik herinner mij haar als een prachtmeid, ze zal later ongetwijfeld een prachtvrouw geweest zijn. Hierbij wens ik degenen die haar het naast stonden alle sterkte toe, ook voor hen zal Brenda in de herinnering het “zonnetje” blijven.
Door: Jaap

Meer condoleances >>>